…εάν δεν σου λείψει ένα κομμάτι ζωής… όνειρα μην περιμένεις…

Έχεις γεννηθεί σε έναν από τους πιο ευλογημένους τόπους. Κάποιοι μπορεί να τον συναντήσουν στο διάβα τους, κάποιοι άλλοι ίσως ποτέ. Κάποιοι ίσως να περπατήσουν εκεί που περπάτησες αλλά ίσως να μην δουν, να μην μυρίσουν, να μην νιώσουν ό,τι και εσύ. Έχεις μεγαλώσει σε αυτόν τον τόπο, τον έχεις εξερευνήσει, τον έχεις μελετήσει. Γνωρίζεις κάθε σοκάκι, κάθε γωνιά, κάθε πετραδάκι του.

Εκεί έκανες τα πρώτα σου βήματα, τις πρώτες σου σκανταλιές, τις πρώτες σου φιλίες, εκεί έμαθες να αγαπιέσαι και να αγαπάς, το λάθος και το σωστό, εκεί διδάχτηκες για πρώτη φορά, έδωσες το πρώτο σου φιλί, ερωτεύτηκες, πληγώθηκες και πλήγωσες, είπες τα πρώτα σου ψέματα, ανέλαβες τις πρώτες σου υποχρεώσεις, διαμόρφωσες προσωπικότητα, αγχώθηκες, έκλαψες αλλά και γέλασες μέχρι δακρύων, έκανες τις πρώτες εξορμήσεις σου, δούλεψες για πρώτη φορά, δημιούργησες δυνατές συγκινήσεις και αναμνήσεις.

Αν με ρωτάς που κρύβεται η μαγεία αυτού, θα μπορούσα εύκολα να σου απαντήσω στο κύμα που σκάει, στα μονοπάτια του βουνού, στις γεφυρίτσες των ποταμών, στα παλιά αρχοντικά, στον καθαρό αέρα, στη μυρωδιά του φρεσκοβρεγμένου χώματος, στο πως η μία εποχή διαδέχεται την άλλη. Η πραγματική μαγεία, ωστόσο, όσο και αν η φύση τη διεκδικεί επίμονα, κρύβεται στους ανθρώπους. Όχι στους κατοίκους, μα στους δικούς σου ανθρώπους. Αυτό είναι που κάνει το μέρος μαγευτικό. Είναι εκείνες οι αγκαλιές που θα συναντήσεις περνώντας το κατώφλι, η μυρωδιά του παραδοσιακού σπιτικού φαγητού, η ζεστασιά, οι αναμνήσεις.

Το φαινόμενο της μετανάστευσης δεν ακούγεται ξένο στα αυτιά του Έλληνα. Για κάποιους περιορίστηκε στα πλαίσια της χώρας τους, για κάποιους άλλους πάλι τα σύνορα δεν ήταν ικανά να τους κρατήσουν. Για μερικούς ήταν επιλογή ενώ για άλλους ανάγκη. Για κάποιους οι λόγοι ανήκαν στη σφαίρα της οικονομικής, της κοινωνικής και άλλοτε της πολιτικής ανάγκης, ενώ κάποιοι, εντάσσουν τον εαυτό τους σε μία διαφορετική κατηγορία, κάπως πιο ρομαντική θα έλεγε κανείς, χαρακτηρίζοντας τους εαυτούς τους ως μετανάστες του έρωτα.

Σε όποια κατηγορία και αν ανήκει κανείς, για όποιον λόγο και αν αποφάσισε ή αναγκάστηκε να εγκαταλείψει τον τόπο του, επιστρέφοντας κάθε φορά, πατώντας κάθε φορά το κατώφλι, αγκαλιάζοντας κάθε φορά τους δικούς του ανθρώπους πάντα θα τον αγκαλιάζει και ένα αίσθημα γλυκόπικρο. Γλυκό καθώς βρίσκεται και πάλι εκεί, πικρό διότι κάθε του άφιξη σηματοδοτεί και την αντίστοιχη αναχώρησή του.

Και περνώντας τα χρόνια αυτό το αίσθημα το νιώθεις πιο έντονο, καθώς οι δικοί σου άνθρωποι μεγαλώνουν και μεγαλώνουν χωρίς να είσαι εκεί. Όσα τηλέφωνα και αν κάνετε τη μέρα, όσες φορές και αν στέλνετε φωτογραφίες, δεν είναι αρκετά για να καλύψουν αυτό το κενό. Αυτός που λείπει χάνει την καθημερινότητα ολόκληρη. Το μόνο που κερδίζει είναι κάποια αποσπάσματα, μικρά, που οι άλλοι επιλέγουν να του μεταδώσουν.

Επιστρέφοντας κάθε φορά συναντά ανθρώπους ίδιους μα και διαφορετικούς. Δεν είναι μόνο η εμφάνιση που δηλώνει τη πάροδο του χρόνου, μα είναι και εκείνη η εσωτερική αλλαγή που χαρακτηρίζει αυτή τη διαφορά. Όσο και αν η τεχνολογία έχει εξελιχθεί, όσο κοντά και αν προσπαθεί να φέρει τους ανθρώπους, δεν είναι ικανή να μεταδώσει πλήρως αυτές τις αλλαγές. Γονείς, αδέρφια, γιαγιάδες, παππούδες, θείες, θείοι, ξαδέρφια, ανίψια, φίλοι, όλοι τους έχουν κάτι διαφορετικό και ο χρόνος που σου έχει δοθεί πολλές φορές δεν είναι αρκετός για να το ανακαλύψεις.

Βλέπεις προσωπικότητες διαμορφωμένες, πιο ώριμες, πιο κατασταλαγμένες. Κάνουν την εμφάνισή τους στα μάτια σου οι πρώτες ρυτίδες αυτών που αγαπάς. Διακρίνεις τον φόβο των γηραιότερων για το αν θα είναι εκεί για να σε υποδεχτούν την επόμενη φορά που θα γυρίσεις. Νιώθεις έντονη την απουσία όσων λείπουν είτε προσωρινά, είτε λιγάκι πιο μόνιμα. Εκπλήσσεσαι από τη ζωντάνια που έχουν φέρει οι νέες ζωές.

Προσπαθείς να εκμεταλλευτείς το κάθε λεπτό, το κάθε δευτερόλεπτο για να αναπληρώσεις το χρόνο που πέρασε αλλά και εκείνον που θα έρθει χωρίς να τους δεις. Ακόμη και η σιωπή έχει να σου δώσει πολλά. Είναι στιγμές που θα γελάσεις, που θα νευριάσεις, που θα ζηλέψεις, που θα κλάψεις, θα μαλώσεις, θα γίνεις πιο μικρός από όσο είσαι, μόνο και μόνο για να έχεις μία πληθώρα συναισθημάτων και στιγμών με τους δικούς σου ανθρώπους.

Και σαν ανάποδη κλεψύδρα ο χρόνος κυλά πάντοτε τόσο γρήγορα, που όσες αγκαλιές και αν δώσεις, όσες συζητήσεις και αν κάνεις, πάντα θα θέλεις λίγο ακόμη. Και εσύ και εκείνοι. Και η ώρα του αποχωρισμού έρχεται και έχεις πάντα αυτόν τον κόμπο στο λαιμό. Ίσως και εκείνα τα δάκρυα στα μάτια που δεν μπορείς να τα συγκρατήσεις. Και ενώ ξέρεις πως εκεί που πας είναι η ζωή σου, δομημένη πια, πάντα η καρδιά σου θα χτυπά πιο δυνατά σε κάθε τέτοια σου επιστροφή.

Καλώς ή κακώς έχοντας οργανώσει τη ζωή σου σε έναν τόπο διαφορετικό από εκεί που έχεις μεγαλώσει, κάνοντας τη δική σου προσπάθεια να επιβιώσεις, να ζήσεις και όχι απλώς να υπάρξεις, συνειδητοποιείς πως ίσως εκείνα τα λόγια του Ελύτη που τυχαία διάβασες κάποτε στη σχολή, ίσως εκείνο το ‘‘αν δεν σου λείψει ένα κομμάτι ζωής…όνειρα μην περιμένεις’’ ακουμπάει τώρα και τη δική σου πραγματικότητα.

Γιατί ο άνθρωπος από τη φύση του είναι πλασμένος να ονειρεύεται. Κάποιοι ονειρεύονται δυνατά, κάποιοι ψιθυριστά, κάποιοι τολμούν να ζήσουν τα όνειρά τους, κάποιοι τα αφήνουν όνειρα. Αν όμως αποφασίσεις να ρισκάρεις, αν αποφασίσεις να πάρουν ζωή τα όνειρά σου, τότε πρέπει να είσαι διατεθειμένος να θυσιάσεις ένα κομμάτι της ζωής σου, πρέπει να είσαι διατεθειμένος να σου λείψει αυτό το κομμάτι. Το ερώτημα είναι αν είσαι, αν μπορείς.

Αν αναλογιστεί κανείς αυτού του είδους τα συναισθήματα, τα γλυκόπικρα, ίσως δει τον εαυτό του να έχει περάσει και από τις δύο φάσεις αυτής της διαδρομής. Αν τώρα έχει αναλάβει τον ρόλο αυτού που φεύγει, ίσως κάποτε να εντασσόταν σε εκείνους που έμεναν πίσω. Ίσως σαν παιδί. Σε όποια πλευρά και αν κάθεσαι σε αυτό το παγκάκι που λέγεται ζωή, τα συναισθήματα δεν θα είναι ποτέ μόνο γλυκά ή πικρά, η γεύση θα είναι ανάμεικτη.

Ένα είναι το μόνο σίγουρο εάν ανήκεις στην κατηγορία εκείνων που αισθάνονται αυτή τη γλυκιά πίκρα, οι άνθρωποι που αφήνεις πίσω και ανυπομονείς να τους ξαναδείς, σου έχουν προσφέρει συναισθήματα τέτοια, εικόνες και αναμνήσεις που κάποιοι άλλοι ίσως να μην έχουν την τύχη να νιώσουν ποτέ. Ας είμαστε, λοιπόν, ευγνώμονες που έχουμε στη ζωή μας τέτοιους ανθρώπους ακόμη και αν δεν τους βλέπουμε τόσο συχνά όσο θα θέλαμε, ακόμη και αν όταν τους βλέπουμε θα θέλαμε λιγάκι παραπάνω…
Η ευτυχία, άλλωστε, κρύβει πάντοτε μία γλυκιά μελαγχολία !!!

14606322_713457485468953_4045157573364530279_n.jpg

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s