το ακριβότερο δώρο που θα μπορούσαν να σου χαρίσουν οι γονείς σου…

Ήταν τότε που ενώ ήσουν ο κυρίαρχος του σπιτιού, ενώ ήσουν ο μοναδικός αποδέκτης της αγάπης και της προσοχής των γύρω σου, ενώ σου έκαναν όλα τα χατίρια και όλα τα παιχνίδια ήταν δικά σου…κάνει την είσοδό του, όχι μόνο στο σπίτι αλλά και στης καρδιές όλων, η μικρή αδερφή. Και μέχρι να συνειδητοποιήσεις τον ερχομό της στο σπίτι, μέχρι να συνειδητοποιήσεις την έννοια του νοιάζομαι και του μοιράζομαι, εισβάλλει στις ζωές σας και ο μικρός αδερφός.

Και κάπως έτσι, έτσι ξαφνικά, η μέχρι τότε κοσμοθεωρία σου γκρεμίζεται ολοσχερώς. Ξαφνικά, χωρίς να σε ρωτήσει κανείς, αρχίζεις να μοιράζεσαι την αγάπη, την φροντίδα, την προσοχή των γονιών σου, η οποία έχει όχι έναν ούτε δύο αλλά τρεις αποδέκτες. Ξαφνικά σου αποδίδεται η ιδιότητα της μεγάλης αδερφής. Της μεγάλης αδερφής!
Μία ιδιότητα…θα έλεγε κανείς κάτι…κάτι σαν μαμά…
Πόσα χρόνια χρειάστηκαν για να καταλάβω το μεγαλείο αυτής της έννοιας!!!

Από την καθημερινότητά μας -και όλων όσων έχουν μεγαλώσει με αδέρφια φαντάζομαι- δεν έλειπαν ούτε οι καυγάδες, ούτε οι ζήλιες, ούτε τα λόγια που πλήγωναν πάνω στο θυμό. Από την καθημερινότητά μας δεν έλειπαν βεβαίως και οι αγκαλιές, οι από κοινού σκανδαλιές, τα γέλια μέχρι το πρωί, τα πειράγματα…
Κι όμως δεν θα άλλαζα απολύτως τίποτα.

Δεν θα άλλαζα τα ‘‘κάστρα’’ κάτω από τις κουβέρτες, τις μπουγάτσες κάθε Κυριακή πρωί, τις φωνές της μαμάς για το σπίτι που ήταν σα να είχε πέσει βόμβα από παιχνίδια, την οικογενειακή μονόπολη -και ας μας έκλεβαν και η μαμά και ο μπαμπάς-, το καθιερωμένο οικογενειακό τραπέζι -που τόσο δεν ήθελες να κάτσεις σαν έφηβος-, τις φωτογραφίες -που εύχεσαι να μην τις βρει ΚΑΝΕΙΣ, ΠΟΤΕ και ΠΟΥΘΕΝΑ -, το ξετύλιγμα των δώρων τα Χριστούγεννα -που δεν έπαιζες ποτέ με το δικό σου αλλά με των άλλων δύο ,γιατί για κάποιο περίεργο λόγο σου άρεσαν πιο πολύ-, το κούρνιασμα στην αγκαλιά σου, το άγχος για τις εξετάσεις του, το καμάρι για τους βαθμούς της, τα παράπονα, την αγωνία κάθε φορά που αργούσαν ή τη συμβουλή για καθετί ακόμη και στις 5 τα ξημερώματα.

Η σχέση με τα αδέρφια σου είναι σαν ένα πίνακα ζωγραφικής με ποικίλες, θα έλεγε κανείς, πινελιές. Κάθε πινελιά κουβαλά και μία ιστορία. Σαν τότε που τάισες πρώτη φορά την αδερφή σου ή που έμαθες τις πρώτες λέξεις στον αδερφό σου. Σαν τότε που τους πήγαινες στο σχολείο ή τους μάθαινες ποδήλατο. Σαν τότε που κοιμόταν και τους μουτζούρωνες το πρόσωπο για να γελάσεις ή που σε τρόμαζαν όταν φοβόσουν. Σαν τότε που σε κάλυπταν όταν αργούσες ή τους έδινες κρυφά παραπάνω χαρτζιλίκι. Σαν τότε που κλάψετε από τα γέλια ή σκουπίσατε ο ένας τα δάκρυα του άλλου.

Αυτή η σχέση κουβαλάει πολλά λιθαράκια. Ιστορίες που η μαμά και ο μπαμπάς μπορεί να μην μάθουν ποτέ. Κουβαλάει μία εμπιστοσύνη που κάθε της γράμμα έχει ριζώσει βαθιά στη γη. Είναι φορτισμένη με μία ενέργεια που δεν μπορείς να τη βρεις σε κανένα φίλο, σε κανένα σύντροφο. Κουβαλάει μέσα της και τη δική σου ανάπτυξη και εξέλιξη σαν άνθρωπο. Από τον τρόπο που θα σκεφτείς, από το πώς θα νιώσεις μέχρι τον τρόπο που θα πράξεις.

Είναι όλα αυτά τα συναισθήματα. Αυτά που υπερβαίνουν το εγώ σου. Όπως τότε που έφαγες μία τιμωρία που δεν σου άξιζε αλλά δεν μίλησες, που ζήτησες συγγνώμη για τη καφρίλα που είπες πάνω στο θυμό σου, ο τρόπος που ένιωσες τη καρδιά σου να ραγίζει όταν την/τον είδες να κλαίει σε μια αποτυχία ή ο τρόπος που χάρηκες όταν κατάφεραν κάτι καλύτερο από σένα. Αυτά που νιώθεις όταν μιλάς για εκείνα.

Τα αδέρφια μας έρχονται σε μία φάση της ζωής μας που δεν μπορούμε να αντιληφθούμε ακόμη τη δική μας ύπαρξη, τα συναισθήματά μας ή τις πράξεις μας. Λειτουργούμε περισσότερο βάσει ενστίκτου παρά λογικής. Όμως με πάροδο του χρόνου ανακαλύπτεις έναν άλλο σου εαυτό μέσα σε διαφορετικά σώματα. Μοιραστήκατε τον ‘‘ίδιο’’ σάκο, τους ίδιους γονείς, τους ίδιους φορτικούς συγγενείς, το ίδιο σπίτι. Μπορεί να μην είχατε την ίδια αντιμετώπιση -άλλος πιο αυστηρή, άλλος πιο ελαστική- ή ακριβώς τις ίδιες εμπειρίες και εικόνες, αλλά είχατε ο ένας τον άλλο.

Δεν μπορώ να αντιληφθώ πόση μοναξιά μπορεί να νιώθει κάποιος που πέρασε τα παιδικά, τα εφηβικά και τα ενήλικα χρόνια του χωρίς αδέρφια. Σίγουρα δεν είναι όλα τα αδέρφια σε μία αρμονική σχέση μεταξύ τους και σίγουρα κάθε είδους σχέση είναι και ένας λαχνός. Σε κάποιους είναι ο τυχερός και τους προσφέρει πλούτη και απολαύσεις και κάποιοι είναι ελαφρώς πιο άτυχοι. Είναι μια σχέση, ωστόσο, που περιλαμβάνει μία πληθώρα συναισθημάτων και εμπειριών και γι’ αυτό θεωρώ ευλογημένους όσους έχουν στη ζωή τους αδέρφια είτε μεγαλύτερα, είτε μικρότερα.

Η ζωή είναι τόσο περίπλοκη και τόσο απρόβλεπτη. Δεν γνωρίζεις εάν θα καταφέρετε να μένετε στο ίδιο μέρος, στην ίδια χώρα ή να βρίσκεστε συχνά. Δεν γνωρίζεις εάν θα περνάτε κάθε Χριστούγεννα ή Πάσχα μαζί. Εάν θα συνεχίσετε να μιλάτε κάθε πρωί ή κάθε βράδυ μοιραζόμενοι κάθε λεπτομέρεια της μέρας σας. Γνωρίζεις, όμως, πως έχουν μία θέση στη ζωή και στη καρδιά σου αναντικατάστατη. Γνωρίζεις πως ό,τι και να γίνει θα είναι και θα είσαι εκεί, πως θέλεις να είναι ευτυχισμένοι και χαμογελαστοί πάντα. Γνωρίζεις πως υπάρχει αυτό το αόρατο νήμα που σας κρατάει ενωμένους. Γνωρίζεις πως αυτό είναι ένα είδος αληθινής και ανιδιοτελούς αγάπης. Και το έχεις νιώσει… Μπορεί να ακουστεί κοινότυπο αλλά…είναι…
…το ακριβότερο δώρο που θα μπορούσαν να σου χαρίσουν οι γονείς σου…

Untitled-4.jpg

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s